EU-Hof verduidelijkt de bewijsvereisten en de rechterlijke toetsing in asielprocedures
Nieuwsbericht | 16-11-2026
Het gaat om het arrest van het EU-Hof van 12 november 2026 in de gevoegde zaken C-7/25 Ramodi en C-8/25 Karkik.
In artikel 4 van de EU-Asielkwalificatierichtlijn (richtlijn 2011/95) zijn regels opgenomen voor de beoordeling van een verzoek om internationale bescherming (asiel of subsidiaire bescherming). Het EU-Hof oordeelt dat het vijfde lid van dat artikel aldus moet worden uitgelegd dat de autoriteit die belast is met de beoordeling van een verzoek om internationale bescherming met de verzoeker moet samenwerken en bij de beoordeling van de beschermingsbehoefte alle bewijsmiddelen en de ter staving van het verzoek overgelegde gegevens moet betrekken. Wanneer de verzoeker zijn verklaringen voldoende staaft met bewijsmateriaal of voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 5, behoeven deze verklaringen geen nadere bevestiging en kunnen zij geloofwaardig worden geacht. Volgens het EU-Hof hoeven niet alle verklaringen van de verzoeker te worden onderbouwd met authentieke en objectief verifieerbare documenten of met objectieve bronnen.
Artikel 46 van de EU-Asielprocedurerichtlijn (richtlijn 2013/32) geeft verzoekers om internationale bescherming een recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie tegen besluiten die inzake hun verzoek zijn gegeven. Het EU-Hof oordeelt dat het derde lid van dat artikel, gelezen in samenhang met de artikelen 47, 4 en 19, lid 2 van het Handvest van de grondrechten, aldus moeten worden uitgelegd dat een nationale rechter in eerste aanleg bij wie beroep is ingesteld tegen een besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming verplicht is om zo nodig een volledig en ex nunc onderzoek te verrichten van zowel de feitelijke als de juridische gronden, met inbegrip van een onderzoek naar de behoefte om internationale bescherming overeenkomstig de EU-Asielkwalificatierichtlijn. Op basis van voorgaande elementen moet die rechter alle feitelijke en juridische factoren vaststellen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van het verzoek om internationale bescherming. Indien het besluit tot afwijzing gepaard gaat met een terugkeerbesluit, moet de rechter ambtshalve nagaan of het beginsel van non-refoulement zich tegen de terugkeer van de verzoeker verzet. Die rechter doet dat op basis van de hem ter kennis gebrachte elementen van het dossier, zoals aangevuld of toegelicht na een procedure op tegenspraak.